Mijn Kromski wiel

Jarenlang spon ik op een Louet S10 en het was liefde voor het leven, dacht ik. Het is een Hollands degelijk sterk wiel, het spint uitstekend, doet het ook prima als les wiel of als demonstratie wiel (waar kinderen even op willen trappen) omdat er nauwelijks iets stuk aan kan gaan, bovendien worden ze nog wel eens 2de hands aangeboden op Marktplaats.

Het enige nadeel vind ik het vervoeren van het wiel op de fiets, in Amsterdam fiets je nou eenmaal. Het kan net niet op een rekje voorop, niet in een kratje achterop, ze passen niet in zijtassen en altijd heb je toch een regenhoes nodig. Bij de Spinnerij Amsterdam spinnen we eens per maand bij iemand thuis. Ik kon dus nooit mijn spinnewiel meenemen, dan nam ik maar een breiwerk of een spintol mee. De meesten van ons hebben een opklapbaar spinnewiel,  heel handig op te bergen in een rugzak. Die kun je dus wel op de fiets meenemen...
Ik had daar ook wel eens naar gekeken bij de verschillende dealers, maar ik had er geen geld voor, zelfs niet voor de goedkopere Kromski Sonata, bovendien heb ik al 5 wielen (allemaal S10), dus om er nou nog een bij te kopen...

Toen deed iemand van de Spinnerij zijn Kromski Sonata weg omdat hij een ander opklapbaar wiel kocht met 1 groot pedaal dat hij handiger vindt. Ik mocht zijn Kromski voor een vriendenprijsje overnemen.  Ik was er super blij mee, nu kon ik ook bij iemand thuis met mijn spinnewiel spinnen.  Helaas hoorde een tik tijdens het spinnen, elk wiel kraakt wel maar ik vind het irritant, dus liet ik het nakijken bij de importeur van Kromski Low Lands Legacy.   De eigenaars Hans en Gerrie ken ik vanuit het circuit. Ik koop regelmatig iets bij hen. Hans nam het wiel onder handen en rekende daarvoor geen vergoeding. Wat een fijne service! Gisteren kreeg ik het wiel terug en hij spint geruisloos als een zonnetje. Hoera, naar de komende Spinnerij Amsterdam kan ik mijn wiel op de fiets meenemen in de bijbehorende rugzak.

Resultaat

Nu heb ik de gele liguster wol met de groene heide-laurierkers wol met elkaar getwijnd. De groene wol wilde ik niet helemaal egaal verven vandaar de losse bladeren er op en eronder, dat is gelukt. Ik heb de wol wat dun gesponnen om het tere van de kleuren te benadrukken.

Dit is het resultaat. Voor een kindertruitje? Misschien met gele of groene boorden.

Verven vervolg

Omdat ik het zo zonde vind van de pan kleurstof, heb ik een tweede bad gemaakt. De wol heb ik weer eerst gebeitst nu alleen met aluin (eens proberen) en verse laurierkers bladeren. Het staat er net in, is nog wat licht.
Ik ben benieuwd, als het te licht is kan ik het altijd nog oververven, of nabeitsen met een stukje koper in de verfpan en wat azijn. Dat heb ik nog nooit gedaan , want het is giftig. Het schijnt dat als je in een koperen pan verft, de kleuren anders worden. Ik heb wel eens nagebeitst met roestige spijkers die ik eerst een week in de azijn had gezet. Ook giftig. De wol kwam er mosgroen uit, maar was erg broos geworden,  ik had het er te lang in gelaten.

 
Dit is het tweede bad met verse laurierkers bladeren

Lente-Verven

Ja, de lente is er weer. Ik merk dat niet alleen aan de katten die "wild" gaan rennen, aan het aantal verzoeken om op lentefeesten, schapenscheer evenementen, groenfestivals en dergelijk te komen spinnen,  maar ook aan mijn lust om wol te verven. Een nieuwe lente, een nieuwe kleur. Gedroogde planten, jonge scheuten, snoeiafval,  het is er nu ineens in ruime mate voor hande.  

Ik had in de herfst al wol geverfd met snoeiafval van de liguster. Prachtige  lichtgele kleur geworden. Daar ben ik net mee aan het spinnen. Geen foto want die doet de kleur geen recht aan. Hoe mooi de kleur ook is om daar een trui of iets dergelijks van te breien is tamelijk saai dus wil ik de wol gaan twijnen met een groene tegendraad. Ik had nog in de koelkast flessen ingekookte heide verf staan, daar heb ik jonge scheuten van laurierkers bij gedaan. Het ruikt heel apart , iets zoetig kruidig, het doet me ergens aan denken maar ik weet niet waaraan.

Eerst heb ik natuurlijk de wol gebeitst met aluin en wijnsteenzuur. Daarna de heide verf met wat scheuten laurierkers in de pan gedaan. De bladeren heb ik kriskras door de wol gelegd om "vlekken" te krijgen en dat is gelukt. Nu nog spinnen...

  

Heide-laurierkers wol

Klaar!

Het fijne aan opdrachten vind ik dat ik verplicht ben om een project af te maken. Ik heb nogal eens de neiging om een voorpand en een mouw te breien en dan laat ik het daarbij om vervolgens weer aan iets nieuws te beginnen. Mijn fantasie wordt niet meer geprikkeld, ik kan in gedachten wel bekijken hoe het er uit zal zien. Ik ken mensen die wel alles afmaken, ik heb daar bewondering voor.
Marloes is zo iemand http://marloeskreatief.blogspot.nl/

Het aan elkaar naaien, het in elkaar zetten van losse onderdelen tot een geheel, vind ik dan niet meer zo boeiend en vaak ontbreekt het mij dan aan discipline om het werk af te maken. Zo liggen mijn kasten vol onafgemaakte werkjes. Vaak zeg ik tegen mezelf: "als ik met pensioen ben, neem ik de tijd om dat te voorschijn te halen". Maar met het opschuiven van de pensioen leeftijd weet ik niet of het gaat lukken. Mijn ogen gaan nu al achteruit en je zult zien dat de motten mij dan voor zijn geweest.
Maar goed, de rode handschoenen zijn af. Ze kunnen naar de opdrachtgever.

Handschoenen

Een wat oudere dame vroeg mij of ik voor haar rode handschoenen in een wat grotere maat kon breien. Ze kon het zelf niet meer. Ooit had ik een patroon van in de breedte gebreide handschoenen gezien. Dat leek me prima omdat de rek in de breedte zit.
Vervolgens heb ik mooie rode mohair gekocht, deze verf en spin ik niet zelf, en ben aan de slag gegaan.
Halverwege ben ik bij de dame langs geweest om te kijken of het past. Prima.
Wordt vervolgd.

Ananas vezel vervolg

Tja zoals ik al vreesde, het is niet makkelijk  te  spinnen.  De vezel in te glad en te stijf, te veel in de knoop. Het gaf een enorme twist, was nauwelijks aan te hechten, liet nogal wat vezel eindjes uitsteken. Maar toen Bo Reurings de onderzoeker van Fablab vanmiddag kwam, had ik wel een paar samples klaar. Met verschillende draden getwijnd. Het is hard, maar sterk. Dit is het resultaat. Ze gaat verder met haar onderzoek. Volg haar vorderingen op selfadjustibleprosthesis.wordpress.com